Meer dan een jaar geleden stond mijn allereerste column op deze nieuwssite en dit hier is mijn allerlaatste. Het is nummer 59. 59 is hoogstwaarschijnlijk niemands geluksgetal. Ik had dit tot mijn dood kunnen blijven doen. Ik had op mijn 93ste in het strijdperk willen sterven. Midden in een column. Veertien zinnen van een einde. En dat mijn kinderen dat dan op mijn grafsteen zouden zetten. Hij kwam veertien zinnen tekort. Ik wil jullie bedanken. De lezers. Dirk. De redactie. H

Ergens op het einde van de Nillies was Laura Mathijs het vriendelijke zondagshulpje achter de toonbank van bakkerij Janssen in de Stapelstraat. Pas veel later ontdekte ik dat zij ondertussen een gerenommeerde kunsthistorica is geworden. Tijdens een lezing in ’t Lof in de Academiezaal luisterde ik geboeid naar haar heldere uitleg over religieus erfgoed, een wereld waar ik voordien nauwelijks iets van wist. Reden genoeg om een gesprek! Wie is Laura Mathijs? “Ik ben geboren op 2

Op zijn begrafenis zit ze op de zesde rij. Ze hoort eigenlijk op de eerste rij te zitten, maar de enige andere persoon die weet waar ze eigenlijk hoort te zitten, ligt in de kist. Zijn vrouw en kinderen zitten op de eerste rij. Naast de jongste dochter zit een broer met wie hij altijd ruzie had. De broer draagt grijze sportschoenen onder zijn zwart kostuum. Ze was zo'n dertig jaar zijn buitenechtelijke relatie, maar die term gebruikt ze liever niet. Buiten is het koud. Buiten